W ostatnich tygodniach i miesiacach mam szczescie uczestniczyc w roznego rodzaju warsztatach/treningach, na ktore trafiam roznymi zupelnie sciezkami - prywatnie, sluzbowo, z paromiesiecznym wyprzedzeniem i zupelnie w ostatniej chwili. Tematyka nieco sie zazębia i bardzo uogolniajac sprowadza do tego, jak nie (dac sie) zwariowac w dzisiejszym zmiennym miejscu i zabieganym czasie - w zyciu zawodowym, prywatnym, duchowym. Zyje tymi warsztatami, bardzo duzo daja mi do myslenia, ciesze sie na nie, czekam. Poznaje na nich siebie, zeby bardziej swiadomie byc soba.
Duzo wnioskow - niby nie odkrywczych, nie rewolucyjnych, a jednak przekucie ich z pozornego banalu na zycie codzienne wcale nie jest latwe.
Np. zdumiewajace bylo, jak trudno nam jest mowic o swoich zaletach, talentach, o swoich mocnych i dobrych stronach bez kompleksow - u jednych wyzszosci i bezkrytycznego gadania o sobie na okraglo, u innych nizszosci i nieumiejetnosci powiedzenia o sobie przyslowiowego dobrego slowa. Widzialam, jak dorosla, zeby nie powiedziec starsza kobieta, siedziala nad kartka papieru i nie byla w stanie znalezc jednej pozytywnej cechy u siebie, napisala tylko "w niczym nie jestem dobra"... A z drugiej strony otacza nas tyle gadajacych glow zapatrzonych w lustro...
Zdumiewajace tez, jak wiele protez wymyslamy sobie na zrekompensowanie brakow i dopelnienie swoich wyobrazen, zamiast nieraz porozmawiac, uproscic lub po prostu przestac komplikowac, powiedziec jasno, czego potrzebujemy, a nie czekac na to, ze inni sie domysla. Jak wiele razy zakladamy z gory, ze inni doskonale wiedza, o co nam chodzi, bo maja na pewno ta sama optyke na sprawe, co nasza. Jak wiele razy nie podejmujemy rozmowy, bo druga strona na pewno wie, na pewno czuje tak samo i jak czesto pozwalamy sie zagonic, zapedzic, zagnac w codziennym, chomiczym kolowrotku... Na takich warsztatach czujemy sie - przynajmniej ja - jak dziecko przylapane na malych klamstwach przez duzych, madrych, troche strasznych doroslych...

Ostatnio w ogole kilka razy poczulam sie jakas taka malenka, szarosc mnie ogarnela troszke i zagubienie niemal dzieciece, i strachy, i zalosci, i co tu zrobic i buzia w podkowke, chociaz obiektywnie nie dzieje sie zupelnie nic zlego. Wszedl na to dobry kumpel z pracy, taki dzialajacy jak plasterek na rane, jak balsam, jak goraca herbata na mrozie. I troche sie zachlysnelam cieplem, na ktore trafilam, troche przestraszylam tym, jak bardzo mnie rozbroil prostym gestem, kilkoma slowami, ogarnieciem, przytuleniem...
To wszystko, nic ponadto, a piosenka Ani - tak jakos... Raczej nie o nim:

...musisz wierzyć, że to może się zdarzyć, bo przecież
gdzieś tam jest ktoś, kto też w to wierzy,
on cię wybrał dawno temu, wymyślił cię sobie,
gdy spotkasz go, powie ci, że to ty...